معلولیت ازطرفی وعدم دسترسی به امکانات توانبخشی و آموزشی از طرف دیگر در مناطق محروم باعث تشدید ناتوانی توانخواهان می شود.اگر چه طرح هایی چون CBR  درصدد رفع این معضل برآمدند، اما باید دید پس از گذشت چندین سال تا چه میزان موفق بوده اند وآیا می توان تدبیری اندیشید تا موفقیت چنین طرحی ویا طرح های مشابه بیشتر شود. مراکز بهداشت روستایی محل بسیار مناسبی برای بررسی میزان موفقیت طرح های گذشته، اجرای طرح های پیشگیری،غربالگری توانخواهان وارائه خدمات توانبخشی –آموزشی در حد امکان است واین امر نیاز به هماهنگی هر چه بیشتر مراکز بهداشتی دانشگاه ، اداره بهزیستی، اداره آموزش وپرورش استثنایی وسازمان های مردم نهاد درهراستان ومنطقه دارد. علیرغم تلاش هایی که از طرف انجمن همیاران توانخواهان یزد صورت گرفته است این امر مستلزم اقدامات وسیع تر و جامعه نگرترارگان های مذکور است. به امید روزی که بتوانیم غبارمحرومیت را از چهره معلولیت پاک کنیم.