آیا تصور می کنیم باید کم شنوایان هم چون ما صحبت کنند و ماهرگز زبان آن ها را نیاموزیم! زبان یک ارتباط دهنده کلی انسان هاست واین ارتباط به هر صورت که باشد مفید است و منحصر به یک روش ارتباطی خاص نمی شود. ناآگاهی جامعه به خصوص والدین دارای فرزند کم شنوا از زبان اشاره از سویی وعدم شناخت مناسب آن از طرف کارشناسا ن ذی ربط، باعث درحاشیه قرار گرفتن این زبان می شود.این ارتباط زمانی اهمیت خود را مشخص می کند که بدانیم زبان اشاره تنها زبان ارتباطی کم شنوایان باهم است. برای برقراری ارتباط موثر با کم شنوایان سعی کنیم ما زبان آن ها را بیاموزیم نه آن ها رااز داشتن زبان مشترک با هم محروم کنیم .